Fædd og uppalin á Íslandi. Fór í skóla og lærði að lesa og skrifa og reikna. Lærði að dansa tangó, samba, cha cha cha og aðra samkvæmisdansa og að spila á gítar þótt mig hafi í rauninni langað að læra á trommur. Held ég hafi gleymt þessu öllu saman fyrir utan grunnatriðin, það er að segja að lesa, skrifa og reikna. Nei. Það er ekki alveg satt. Ég hef ennþá danstaktinn í mér og get ekki lifað án tónlistar.

Ég er búin að gera ýmislegt á ævinni. Ég hef unnið sem ljósmyndari á dagblöðum og tímaritum um nokkurra ára skeið og þar að auki unnið sjálfstæð verkefni. Hef skrifað greinar og tekið myndir og myndskreytt ljóðabók með ljósmyndunum mínum og tekið þátt í ljósmyndasýningum. Ég vann líka í nokkur ár sem rithöfundur. Smásögur. Sögur fyrir börn. Útvarpsleikrit og sjónvarpsþættir. Á þeim árum þjáðist veskið oft og til að þyngja budduna tók ég af og til að mér störf í fiskvinnslu, sem þjónn, kennari og jafnvel sem kokkur á togara.

Ég átti alltaf háleitan draum um að vinna við bíómyndir. Á einhvern hátt fann ég út að á bakvið bíómyndina sem ég horfði á í myrkvaða bíóhúsinu var manneskja sem var kölluð klippari og að mig langaði til að vera sú manneskja. Ég ímynda mér að það skipti engu máli hvernig eða hvers vegna ég varð kvikmyndaklippari, það eina sem skiptir máli er að mér tókst það: Kannski var ég heppin eða kannski tóku örlögin í taumana. Í júní 1985 - aðeins viku eftir að ég hafði tekið að mér nýtt verkefni sem ljósmyndari, fékk ég símtal frá íslenskum leikstjóra sem bauð mér starf við upptökur á nýju myndinni hans.

Það var mitt örlagasímtal.